Haykirmak istedim son defa hayata...
Ölümsüz olmadıgımı biliyordum
Ve bu gercekten cok acıydı.....
Ölmek istemiyordum...
Sonsuza dek ebedi kalmak istiyordum...
Geçen zamana inat bugünüme söz veriyordum kendimce....
Mutlu olacak ve de hiç aglamayacaktım...
Ölümün siyahlığını yaşayan bedenime giydirmeyecektim...
Parlayan ışık misali aydinlik kalacaktım...
Ve nitekim kalmalıydımda ışık olacaktı bendeki aydınlık yarınlarıma...
Kör olsam dahi gözlerimi kocaman açacak doğan günesi bekleyecektim...
Hiç birseyi kabul etmeyecektim etmemeliydimde...
Çünkü hayatta yaşamam icin hep bir nedenim olmalıydı, ölümsüz olmak hiç yok olmamak içindi hepsi...
Düşünüyorumda nedensiz olmayan ne olabilir acaba...
Yaşamak için nedenin varsa ölmek icin nedenin ne olabilir ! Bunuda sana soruyorum...
Sen hiç düşüne bildinmi ki ağac susuz yaşayabilirmi...
Sen hic düşüne bildinmiki insan yarsiz,sevdasiz, dostsuz vede mutsuz yaşayabilirmi....
Ben düşündüm!!Sanırım yasanılmıyor...
Ölmekten çok korkan, yasamak icin sayısız nedenim olan ben şimdi anladımki sen olmadan yaşamam imkansızmış...
Ağacın suya ihtiyacı oldugu kadar, benimde sana bir o kadar ihtiyacım varmıs...
Bunu sen yokken anladım...
Sanırım artık ölmemem icin bir nedenimin olmamasını düşünmek yalan olur...
Yasatanda sen öldurende sen...
Simdi sen yoksun ölmem icinse nedenim cok...
Hayata elveda demekten başka yolumda yok...
Elveda ey hayat...
Elveda ey sevgili...
Elveda ey yalan olan aşklara, dostluklara
Ve de yalan olan MUTLULUĞUMA elveda....